HACC............

İslamın şartlarından biri olan Hacc görevimizi yerine getirmek üzere inşallah cuma günü saat 10.00 uçağıyla Mekke ye gidiyoruz.

Çocukların hastalıkları nedeniyle kendimi bu konuya verememiştim ve daha düne kadar bavulum bile ortada yoktu.Allah a şükür çocuklar iyileşti.Enes okula gitmeye başladı.Bende hazırlıklara ufak ufak başladım.Dün biraz bavul hazırladım.Ev işleri ve ziyaretlerle günlerim geçti.Allah nasip ederse yarın da burada geçireceğimiz son gün.Yeni yeni heyecanlanmaya ve çocuklarımı bile özlemeye başladım.Her ne kadar "oralarda aklına bile gelmezler" deseler de sanki benim aklımdan hiç çıkmayacaklarmış gibi geliyor.

Çocuklar ananelerinde kalacaklar.Daha önceden eşimle benim uçağa binip gideceğimizi söylemiştik çocuklara.Enes gelirken getirmem için su tabancası ısmarladı.Onun için de gideceğimiz günü sabırsızlıkla bekliyor."Ne zaman gidip su savaşları getireceksiniz" deyip duruyor.Emin ise eskiden "anne siz uçağa binin biz abimle ananemde kalıcaz" diyordu.Ama şimdi işler değişti.Dün aprtmandan bir akrabamızı hacca uğurlarken Emin benim gideceğimi sanıp ağlamaya başladı.Şimdi ise "anne sen uçağa binme.Ben ananemde kalmam" diyor.Allah hayırlısını nasip etsin.Hem onlar için hem de bizim için bu durumu kolaylaştırsın.Hayırlısıyla gidip hayırlısıyla evlatlarımıza kavuşmayı nasip etsin.

Tüm sevenlerimiz de hakkını helal etsin........

KAYBETME KORKUSU...

Evlatlarımız...En değerli varlıklarımız...

İnsanın evladının hasta olması,acı çekmesi anne için çok üzücü bir durum.Bir de bunların üstüne evladını kaybetme korkusu eklenince çok daha zor oluyor.Hatta hayata küsüyor insan...

İşte çarşamba gününden itibaren bu haldeyim.

Çarşamba günü başlayan burun akıntısı,öksürük ve ateş.......

Doktor kontrolü sonunda konulan "grip" teşhisi.....

"Bademcikleri şişmiş olabilir mi acaba?Geçen sene de bu şekilde hasta olduğunda bademcikleri şişmiş oluyordu." dememe verilen kesin bir "HAYIR" cevabı......

"Üç günden fazla ateş olursa araştırma hastanesine götürün d.... gribi mi diye araştırılsın" diye verilen tembih...

Eve gelme ve bekleyiş süresi....

Uykusuz geceler.......

Yorgun gündüzler......

Hastalığı Emin e bulaştırma.......

İkinci günü Eminde de ateş.........

Ardından biraz düzelmişken Enes e Eminden tekrar hastalık bulaştırma....

Üç günün ardından ateş düşürücüye rağmen düşmeyen hatta yükselen ateş...

Annenin evladını kaybedeceği korkusu...

Gece acile gitme....

Sonuç:Annenin evladını her geçen gün kaybetme korkusu ve bunun yaşattığı ümitsizlik,acı,üzüntü,vicdan azabı...

İşte tam böyle bir durumdayken gece acile gittiğimiz araştırma hastanesinden muayene olmadan ayrıldık.O kadar kalabalık ve hasta doluydu ki...Orada beklemek demek,başka hastalık mikrobunu kapmak demekti...Enes de bu şekilde hasta olmamışmıydı zaten.

-Pazartesi günü kontrol amaçlı gittiğimiz Süreyyapaşa Göğüs Hastalıkları Hastanesinde sandalyeleri yalayıp,yerlere yattı.O kadar çok hasta doluydu ki hastane....Resmen doktor sırası beklemeye yer yoktu.Öksüren,hapşuran,kusan vb. hastalarla doluydu içerisi....Ertesi günü çoktan hastalanmıştı yavrum...-

Oradan çıkıp başka bir özel hastanenin aciline gittik ve doktorun dediği "bademciklerinin çok şişmiş" olduğuydu.Yaptığı iki iğneyle Enes ve ben tekrar hayata döndük.Rahat bir gece geçirdi Allah a şükür.Emin tam olarak iyileşmedi ama en azından ateşi yok.İnşallah o da en kısa zamanda iyileşir.

Rabbim kimseye evlat acısı yaşatmasın.Dermansız dert vermesin...

Boyama yaparken uyuya kalan ENES...

Kendi çapında oyun kuran EMİN...

YAZAMIYORUM ...

Bloğumu çok özledim.

Takip ettiğim blogları rahat rahat dolaşıp,okuyup,yorum yazmayı çok özledim.

Evde bir bilgisayar ve bilgisayar başına geçmeyi bekleyen üç kişi olunca işler karışıyor.Daha ben uyuyorken Enes ve Emin uyanıyor ve geliyorlar yatağa.Enes diyor ki:"scooby doo aç".Emin diyor ki:"caillou aç".Ben daha gözümü açmadan başlıyor bir söz kavgası ve ağlamalar.Hergün aynı kavga.Ben hiç sesimi bile çıkaramıyorum bana ne zaman sıra gelecek diye...Sıraya koyuyoruz.Önce biri izliyor ardından öteki.Öğle uykusu da yok ikisinde de.Hal böyle olunca Enes in okula başlayacağı günü beklemeye başladım.Hani Enes okula gider,Emin de oyun oynar veya uyur.Bende özlemini çektiğim bilgisayar başına oturabilirim diye...Ama nerde.....

Ekim ayından itibaren Enes anaokuluna başladı.Ben de Emin e "caillou" açtım.Bittiğinde de "şimdi sıra bende "dedim.Yok."Hayır sıra sende değil bende" diyor başka bişey demiyor.Kendi "caillou" yu izliyor.Sonra da kapatıp geliyor bilgisayarı.Bugün de rüşvet olarak fazla olup kaldırdığım oyuncakların hepsini önüne koydum ki...Beni rahat bıraksın da yazabileyim.Durum bundan ibarettir arkadaşlar.Yoksa ben hiç bu kadar ayrı kalır mıydım buralardan...?

Sağlığım da son yazdığım iç karartıcı doğum günü yazısına göre daha iyi.Antidepresan etkisini gösterdi...Şimdi kendimi daha iyi hissediyorum.

Emin in saçlarına yazın "elveda" dedik.Emin artık bebek yüzlü bir çocuk olmaktan çıktı ve küçük bir adam oldu...Saçları çok yakışıyordu ama yazın terleme sorunu kestirmeme sebep oldu.

Enes oğlumun da "beş yaş yıl sonu gösterisinden kareler" ekleyerek yazıma son vereyim.

Emin yine yanıma geldi.Bu defa da "the cars" filmini istiyor."Anne makkün aç" diyor.Bu kadara da şükür.Arayı fazla açmadan tekrardan yazabilmek dileğiyle...

YAŞ 30 BENDE PİL BİTTİ....

Bugün benim doğumgünüm.Geçen sene doğumgünümdeki düşünce ve duygularımla şimdikileri kıyaslıyorum da..........Bir sene benden çooook şeyler alıp götürmüş.Aslında her yeni sene birşeyler alıp götürüyor fakat bu sene sağlığımı da alıp götürdü.Çok sinirli oldum.Herşey beni sinirlendiriyor.Mutsuz oluyorum.Canım bişey yemek istemiyor.En çok beni sinir eden şey de çocukların sürekli birbirlerini kızdırmaları ve ağlama krizleri...Bu beni çok yıprattı ve bitirdi.

Geçen sene otuz yaşın ne kadar da soğuk bir yaş olduğunu,kabullenemediğimi ve kendimi çok daha küçük hissettiğimi yazmıştım.Şimdi ise değil otuz ;kırk yaş gibi hissediyorum.

Yeniden ruh sağlığıma kavuşmayı dört gözle bekliyorum.Daha mutlu,hayata daha olumlu bakabilen günlerimi özledim...

ÇİÇEKLERİM...

Günlerimiz gezme,tozma,tatil ve hastalıkla geçiyor.Enes her sene temmuz ve ağustos aylarında hastalığa ara verirken Emin;temmuz ayını da hastalıkla geçirdi.Ateş,kusma,ishal oğlumun yakasını bırakmadı.Buna da şükür.Allah kalıcı rahatsızlıklar vermesin.

ENES FARE OLUNCA...

Arkadaşı Kerem ,doğumgününe katılan tüm arkadaşlarına hediyeler vermiş.Enes in hediyesi de buydu.Okuldan eve çok mutlu bir şekilde geldi.Hemen taktı ve başladı bizi güldürmeye.

Emin pek hoşlanmadı.Üfleyince çıkan sesten korktu.Abisini tanıyamadı herhalde.Şimdi ne zaman Enes bu gözlüğünü taksa;ağlamaya başlıyor ve çıkarıp atmak istiyor...